"Ο ΠΥΡΡΟΣ"

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Archive for the ‘ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ’ Category

Aξιοθέατα Ηπείρου

Eντυπώσεις από την εκδρομή στα Τζουμέρκα(Μέρος 1ον)

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Δεκέμβριος 18, 2012

Εδώ και πολύ καιρό είχε εκφραστεί από πολλούς η επιθυμία για διήμερη εκδρομή και έτσι αποφασίστηκε η απόδραση στα Τζουμέρκα Ιωαννίνων.

Παρασκευή λοιπόν 30 Νοεμβρίου οι βαλίτσες μας ήταν έτοιμες και η διάθεση μας θετικότατη. Η κακοκαιρία των προηγούμενων ημερών δεν μας πτόησε καθόλου, δεν έριξε το ηθικό μας. Το βράδυ φτάσαμε στον Ξενώνα στα Πράμαντα Ιωαννίνων όπου μας περίμενε ένα ζεστό πιάτο, ένα αναμμένο τζάκι και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.Η κούραση του ταξιδιού εξαφανίστηκε και άρχισε γλέντι που κράτησε μέχρι αργά.

Το πρωί της επόμενης μέρας το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να βγούμε για ν’ απολαύσουμε το τοπίο. Βουνοκορφές πασπαλισμένες με χιόνι, χαμηλά σύννεφα και καταπράσινα έλατα που αρκούσε ν΄απλώσεις τα χέρια σου για να τα πιάσεις, μας εξέπληξαν ευχάριστα! Μετά το απολαυστικό πρωινό επισκεφτήκαμε το σπήλαιο της Ανεμότρυπας που βρίσκεται πολύ κοντά στα Πράμαντα. Εκεί μπορέσαμε να θαυμάσουμε εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, καταρράκτες, λιμνούλες και πανέμορφους χρωματισμούς. Πρόκειται για έναν μαγευτικό χώρο που αξίζει να επισκεφτεί κανείς και που επιβεβαιώνει τη φράση του Θεόφραστου: « Η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθος, η φύση ποτέ». 

Επόμενος προορισμός μας το πανέμορφο ορεινό χωριό των Τζουμέρκων, το Συρράκο. Ο καιρός ήταν πολύ καλός λες και είχε συνωμοτήσει μαζί μας για να περάσουμε όμορφα. Η διαδρομή εντυπωσιακή: πλατάνια με χρυσοκίτρινα φύλλα, καταπράσινα έλατα, τρεχούμενα νερά, περήφανες βουνοκορφές, φαράγγια, ποτάμια, χωριουδάκια…Μπροστά μας είχαμε έναν υπέροχο ζωγραφικό πίνακα.

Όταν αντικρίσαμε το χωριό Συρράκο, χτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Λάκμος πάνω από τα φαράγγι του ποταμού Καλαρρύτικου, αισθανθήκαμε δέος.

Πατρίδα του Ιωάννη Κωλέττη και των ποιητών Γεωργίου Ζαλοκώστα και Κώστα Κρυστάλλη, το Συρράκο, γνώρισε μεγάλη ακμή στα χρόνια της Τουρκοκρατίας .Σήμερα ο οικισμμός έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός. Κατοικείται  μόνο το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα λειτουργούν ξενώνες, ταβέρνες και μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα. Τελειώσαμε με φαγητό και χορό στην παραδοσιακή ταβέρνα «Σταυραετός».

Συνεχίζεται…

Κατερίνα Σκούρα

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | 1 Comment »

Τζουμέρκα: μια άλλη Ελλάδα

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Ιουλίου 29, 2012

Ακόμη και σήμερα η άσφαλτος κόβεται σε πολλά σημεία λόγω των νερών του χειμώνα. Πενήντα χιλιόμετρα από τα Γιάννενα, ατελείωτες στροφές μες τα βουνά, θες σίγουρα κανά δίωρο για να φθάσεις. Από κάτω γκρεμοί, χαράδρες, πουρνάρια και ανάμεσα ο Άραχθος. Πάνω σου, ο ουρανός, τα έλατα και πέτρες. Κατσίκια, σκυλιά και γουρούνια θα κόψουν πολλές φορές το δρόμο. Μες το χωριό δεν υπάρχει δρόμος, μονάχα μονοπάτια, χωματένια που γίνονται πέτρινα, κάπου τα κόβει ένα ρέμα, το πηδάς και συνεχίζεις.

Τηλεφωνείς στον παπά – έχει δυο μουλάρια- τα φορτώνεις με τις βαλίτσες και έτσι φθάνεις σπίτι. Όταν βρέχει το ρέμα κατεβάζει ό,τι βρει και πολλά απογεύματα τα μισά σπίτια μένουν μες τις λάσπες αποκλεισμένα. Εδώ, ακόμη οι γυναίκες ζώνονται με τριχιές στην πλάτη μπουκάλες υγραερίου, κλαρί και πατάτες από τα πέρα χωράφια. Το χωριό δεν έχει σούπερ-μάρκετ, ιατρείο, φαρμακείο, βενζινάδικο. Ένα καφενείο-παντοπωλείο με τα απαραίτητα: σκόνες, μπουκάλες, χαρτικά, κονσέρβες, μακαρόνια, καφέδες, πελτέδες, ποτά και τσιγάρα. Το κέντρο υγείας, το φαρμακείο και ένα μικρό σούπερ μάρκετ βρίσκονται στο διπλανό χωριό, την πρωτεύουσα του ενιαίου δήμου μετά τον Καποδιστρία και Καλλικράτη, μιάμιση ώρα με τα πόδια, είκοσι λεπτά με αυτοκίνητο. Γιατρός κατεβαίνει κάθε δεύτερη βδομάδα, ανοίγει μια αίθουσα του σχολείου και γράφει φάρμακα. Λεωφορείο περνά πια μόνο κάθε πρωί, το απογευματινό δρομολόγιο έχει δυο χρόνια που κόπηκε. Εφημερίδες δεν υπάρχουν, πρέπει να παραγγείλεις από το δίπλα χωριό προχθεσινές. Ταχυδρόμος περνά δυο φορές τη βδομάδα, συντάξεις, λογαριασμοί, φωνάζει το όνομά σου από το μεγάφωνο. Οι νεότεροι κάνουν τα θελήματα εκ περιτροπής και κουβαλάνε τις παραγγελίες.

Ακόμη και τώρα τα καλοκαίρια, ιδίως το Δεκαπενταύγουστο με τον κόσμο, το νερό λιγοστεύει και στα τελευταία σπίτια φθάνει με δυσκολία. Μάλιστα όταν τα κάτω σπίτια ποτίζουν τους κήπους, στο επάνω χωριό δεν υπάρχει σταγόνα. Τότε γεμίζεις βαρέλια, κατσαρόλες και μπουκάλια, να μπορείς να μαγειρέψεις και μπάνιο με μπρίκι. Τα παλιότερα σπίτια, πέτρινα και κρύα, ζεσταίνονται ακόμη με τα τζάκια. Απ’ τον Αύγουστο μαζεύουν ξύλα. Κάτω το κατώι για τα ζώα, πάνω δυο δωμάτια όλα και όλα, μια κουζίνα και το χειμωνιάτικο: ένα τζάκι, δυο κρεβάτια δεξιά-αριστερά, μαντανίες στους τοίχους με σχέδια από κυνήγια και γάμους.

Κτηνοτρόφοι, κτίστες, αυτοδίδακτοι ηλεκτρολόγοι και υδραυλικοί της εμπειρίας. Το χειμώνα κάποιοι κατεβαίνουν ως το Μεσολόγγι και τη Λάρισα με τα κοπάδια, το καλοκαίρι ανεβάζουν τις αγελάδες ως το οροπέδιο στους Καλαρρύτες. Οι γυναίκες και οι κήποι τους: πατάτες, λάχανα, κρεμμυδάκια, μαρούλια, πράσα. Οι γυναίκες και οι ασβεστωμένες αυλές τους: βασιλικοί, μαντζουράνες, ντοματούλες. Κάποιες με τους αργαλειούς: φλοκάτες, κουβέρτες, σχέδια για τα προικιά των κοριτσιών τους. Κάποιες πήζουν τυρί, άλλες με τις γίδες τους, οι πιο νέες φτιάχνουν μικρότερους κήπους και πλένουν σε πλυντήρια. Τα βράδια οι άνδρες κατεβαίνουν στα καφενεία. Οι περισσότεροι πίνουν: τσίπουρα, μπίρες, παίζουν χαρτιά διλωτή, ξερή, πρέφα και ντόμινο. Κοροϊδεύουν τους πιο αδύναμους, γελάνε, χαλαρώνουν. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ όλο σχεδόν το χωριό, οι μεγαλύτεροι κλαίνε ακόμη με τον Κατσαντώνη και τον Άρη. Δυο ψήφισαν ΧΑ και είναι δακτυλοδειχτούμενοι.

Οι γυναίκες μένουν στα σπίτια. Μια στις τόσες κατεβαίνουν στα Γιάννενα: ένας γιατρός, καινούρια ρούχα, βαφή μαλλιών στα κομμωτήρια. Και κάθε Σεπτέμβρη στο παζάρι. Παλιότερα ήταν το πιο σπουδαίο γεγονός. Μετά έρχονται τα πανηγύρια. Στις μεγάλες γιορτές φορούν τα καλά τους. Εκκλησία το πρωί -ακόμη είναι το κέντρο των γεγονότων- να τις δουν, να δουν, να ’χουν να λένε. Ν’ ανάψουν ένα κερί για τους πεθαμένους τους. Αγία Παρασκευή, Σωτήρος, Δεκαπενταύγουστος. Γιορτή και πανηγύρι. Χωριό και μουσική. Οι Μελισσουργοί έχουν τους κύκλους, όλο το χωριό μικροί-μεγάλοι, μπροστά ο παπάς, πίσω ο δήμαρχος, οι παλιοί κοινοτάρχες, ο δάσκαλος, όλοι τραγουδούν χωρίς όργανα, πιασμένοι χέρι-χέρι. Αργόσυρτοι χοροί, παραπομενένα λόγια, βαριά βήματα, γυρίσματα περισσότερο σαν ατελείωτα μοιρολόγια. Συρτός στα δύο. Γονατίσματα. Τα τραγούδια της Ηπείρου κλαίνε, το ίδιο και οι χοροί της. Για τα βάσανα, τους ξενιτεμένους, την πείνα, τα κρύα, τους σκοτωμένους. Δύσκολα χρόνια σε δύσκολα μέρη. Ακόμη και οι οργανοπαίχτες, παλιοί, πονεμένοι, συναισθηματικά φορτισμένοι. Πετρολούκας Χαλκιάς, Νίκος Γεροδήμος. Ευλογία αν τους ακούσετε. Τραγούδια, μοιρολόγια μιας άλλης Ελλάδας που τα κορίτσια ακόμη φτιάχνουν προικιά, ονειρεύονται γάμους και παντρεύονται πολύ νέα, μικρές έφηβες• μια αφέλεια και ανεμελιά, συνώνυμα μιας ασυνείδητης απελπισίας, κρυφής και υπόγειας: μπας και αλλάξουν μυρωδιά και ξεφύγουν. Ένα φουστάνι, ένα χρυσό δαχτυλίδι, βαμμένα μάτια, μαλλιά μπούκλες και αλυσίδες στο λαιμό, αυτή είναι για εκείνες η ευτυχία. Εδώ θα βρεις γυναίκες που περιμένουν τις τρεις γιορτές του καλοκαιριού για να βγουν από το σπίτι, να πάνε λιγάκι παραπέρα, να στολιστούν. Τα χέρια τους είναι τραχιά, σχεδόν άγρια, οι πατούσες τους σκληρές, απεριποίητες, γυναίκες που γέρασαν πριν την ώρα τους, λογαριάζονται μαζί με τα ζώα, τους κήπους και τα αγόρια που θα γεννήσουν. Τα λεφτά των ανδρών εξαργυρώνονται στα καφενεία, τα κεράσματα, τα ποτά, τα αυτοκίνητα. Τα παιδιά μένουν καταδικασμένα. Τα πιο τυχερά κατεβαίνουν τις τελευταίες τάξεις στα Γιάννενα, λίγο φροντιστήριο μπας και περάσουν σε καμιά σχολή.

Πριν μερικά χρόνια σε αυτά τα χωριά κάτι άλλα παιδιά περπατούσαν δυο ώρες μες τα χιόνια και το κρύο, ολομόναχα μέχρι το σχολείο στο δίπλα χωριό. 50 και 100 παιδιά στοιβαγμένα σε κάθε τάξη, νοίκιαζαν τρία και τέσσερα μαζί ένα δωμάτιο, γύριζαν πίσω τα σαββατοκύριακα. Αφημένα στην θέληση κάθε δασκάλου, σε μια περίεργη μοίρα, στη λύσσα τους για μια άλλη ζωή. Τα περισσότερα σπούδασαν, έφυγαν μακριά. Αυτά τα παιδιά είναι που γυρνούν τα καλοκαίρια, βγαίνουν στα πανηγύρια, στα καφενεία, δίνουν σε πολλά χωριά ξανά ζωή. Κρατώντας σφικτά πάνω τους τον τόπο τους, όλους τους πόνους και τις ελπίδες των ανθρώπων του, όταν συναντιούνται αγκαλιάζονται κάπως διαφορετικά, τραγουδούν τα τραγούδια των πανηγυριών με έναν άλλο τόνο, ίσως γεμάτο νοσταλγία, κλαίνε σαν έρχεται η ώρα να φύγουν: για κείνο το μακριά, για την αλληλεγγύη μιας άλλης εποχής, για τις ζωές τους που ρίζωσαν στις πέτρες. Πάντα επιστρέφουν ακόμη και για τους νεκρούς τους. Γιατί εδώ πάνω οι νεκροί μετράνε ακόμη, αλλιώτικα, καμιά φορά μάλιστα περισσότερο από τους ζωντανούς. Στα σπίτια οι γυναίκες φτιάχνουν στάρι, το βράζουν, το καθαρίζουν και ύστερα το απλώνουν σε πιάτα με κομμένο καρυδάκι, φρέσκο μαϊντανό, φρυγανιά και σταφίδες και όλο το απόγευμα το κεντάνε, σχέδια με λουλούδια, πουλιά και γράμματα. Και ύστερα όλο το χωριό, ιερή πομπή ως το νεκροταφείο. Είναι δικός τους ο νεκρός, ένας άνθρωπος λιγότερος, η ασημαντότητα της ζωής, ο θάνατος που πλησιάζει.

Αν βρεθείς ξένος εδώ πάνω τα μάτια σου ανοίγουν σε έναν άλλο κόσμο, γεμάτο από πρόσωπα κουρασμένα, γυναίκες με μαντίλια στα κεφάλια, άνδρες με σκαμμένα βλέμματα και ρόζους στα χέρια. Το κείμενο γράφεται για αυτούς τους ανθρώπους, τους παππούδες μου που δεν ζουν πια και είναι θαμμένοι εδώ πάνω, όπως θέλησαν, για όλα τα παιδικά μου καλοκαίρια, τα πιο ωραία της ζωής μου, για κείνες τις κουβέντες και τις συμβουλές του καφενείου. Και αφιερώνεται ειδικά στον τελευταίο φίλο του παππού μου, τον Χρήστο Γκεσούλη, με την ευχή να ζήσει ακόμη πολλά καλοκαίρια.

                                                                                                                                            Νίκη  Κόλλια

Το Διαβάσαμε: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ta3idia&id=17020

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Τζουμέρκα

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Απρίλιος 18, 2012

ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ….

 Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα

Και θα ζούμε χρόνους μήνες  χωρισμένοι                              

άφησε να πάρω κάτι και από σένα

γαλανή πατρίς μου πολυαγαπημένη.

Άφησε μαζί μου, φυλακτό να πάρω

Από κάθε λύπη κάθε τι κακό

Φυλακτό απ  ‘αρρώστια’ , φυλακτό από χάρο

Μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό….

                                                            Γ. Δροσίνης

 Τα ξένα και  η ξενιτιά είναι άρρηκτα  δεμένα με τους Έλληνες  και ιδιαίτερα με τους Ηπειρώτες. Στα χρόνια της βαριάς σκλαβιάς, πάμπολλοι Ηπειρώτες, που δεν άντεχαν το προσκύνημα στον κατακτητή, αλλά και τη φτώχια και τη μιζέρια που βίωναν στα κακοτράχαλα χωριά τους, μα πάνω από όλα οδηγημένοι από τη δημιουργική φλόγα που έμενε καταπιεσμένη και έκαιγε τα σωθικά τους, ανοίγουν νέους δρόμους διαφυγής και δημιουργίας. Με της μητέρας την ευχή και το δισάκι στον ώμο, όργωναν τις χώρες της Βαλκανικής μέχρι τη Ρωσία και μεγαλούργησαν για να γυρίσουν ύστερα στην πατρίδα μεγάλοι και τρανοί δημιουργώντας  με το περίσσευμα της ψυχής τους, έργα ευποϊίας.

Αναφερόμαστε σήμερα σε ένα σημαντικό κομμάτι της Ηπείρου, το νομό Άρτας. Οι περισσότεροι συνδέουν την Άρτα με το περίφημο γεφύρι στις όχθες του Άραχθου ποταμού, όπου σύμφωνα με το θρύλο  «Σαράντα – πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες, ολομερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν…», όμως ο νομός Άρτας είναι μια ζωντανή ιστορία, γεμάτη θρύλους, παραδόσεις και φυσικές ομορφιές.

Είναι μερικοί τόποι που μοιάζουν δεμένοι με την ιστορία περισσότερο από άλλους, λες και το πέρασμα της άφησε ίχνη ανεξίτηλα στο πρόσωπο της φύσης και στην ψυχή του ανθρώπου στα βουνά και στα φαράγγια, στα ποτάμια και στα τραγούδια.

Τα Τζουμέρκα είναι ένας τέτοιος τόπος. Στην επικράτεια που ορίζουν ο Άραχθος και ο Αχελώος και οι κορυφές της νότιας Πίνδου, στο Περιστέρι , την Κακαρδίτσα, τα Τζουμέρκα απλώνουν το πείσμα για ζωή και το κουράγιο τους, τα σαράντα εφτά Τζουμερκοχώρια, ένα σύνολο διάσπαρτων κοινοτήτων, με διακριτή ανάπτυξη αλλά κοινή ιστορία και πολιτισμό.

Πάνω σε βουνά επιβλητικά και δυσπρόσιτα που τα στεφανώνουν ψηλές και απότομες κορυφές, που κρατούν το χιόνι σχεδόν ολόκληρο το χρόνο, έζησε ένας λαός περήφανων ανθρώπων και ελεύθερων. Γενιά εσωστρεφής και σκληροτράχηλη, για να μπορεί να επιβιώσει σε τούτο το φτωχό κομμάτι της Ευρώπης και όταν χρειάστηκε και στην ξενιτιά.

Ταυτόχρονα όμως και άνθρωποι ευαίσθητοι , από το σμίξιμό τους με τη φύση νομάδες  κτηνοτρόφοι που  αγάπησαν τον τόπο και το μόχθο τους, μάστοροι που δούλεψαν την πέτρα με μεράκι και το ριζικό τους  με καρτερία και επιμονή, έμποροι που άκουσαν τις γλώσσες που μιλιούνται στις αγορές της Ανατολής.

 

Τα Τζουμέρκα ξεχωρίζουν για τα παραδοσιακά χωριά, τη μοναδική πετρόκτιστη αρχιτεκτονική των σπιτιών, τη βαθιά ριζωμένη πολιτισμική κληρονομιά. Ειδική αναφορά γίνεται στο Συρράκο και τους Καλαρρύτες για την εξαίσια αρχιτεκτονική των πετρόκτιστων σπιτιών τους  , για τα περίφημα εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας, που τροφοδοτούσαν όλη την Ελλάδα, αλλά και τα Βαλκάνια με αριστουργήματα μικροτεχνίας, για την οικονομία και το εμπόριο των ξενιτεμένων μέχρι τη Ρωσία, για τις μεγάλες προσωπικότητες που ανέδειξαν, με κορυφαίο τον πολιτικό Ιωάννη Κωλέττη και τον ποιητή Κώστα Κρυστάλλη.

 Σήμερα τα περισσότερα απ’τα Τζουμερκοχώρια είναι έρημα. Τούτη η γη, που είναι σπαρμένη με μνημεία της φύσης και της κτίσης και όπου αρχαίες μνήμες συνομιλούν με διηγήσεις ξεσηκωμού και ιστορίες αντάρτικες, δεν μπόρεσε να κρατήσει ζωντανή την αλυσίδα της ζωής. Οι κρίκοι έσπασαν, οι άνθρωποι, σκόρπισαν στο κυνήγι της ελπίδας για μια καλύτερη και πιο εύκολη ζωή.

Η αγάπη ωστόσο για τα πάτρια εδάφη , παραμένει δυνατή!

 Πηγή: ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αφιέρωμα στην Θεσπρωτία όπως Ήπειρος

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Μαρτίου 18, 2012

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;

ΗΠΕΙΡΟΣ

Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;                                           

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή

Γλούστα Θεσπρωτίας

που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!
Ιωάννης Πολέμης

Θεσπρωτία, όπως Ήπειρος
Η ιδιαίτερη πατρίδα μου

εικόνες από Θεσπρωτία του Γιάννη Βέλλη

Όλοι γυρεύουν μια «Ιθάκη», είτε φτάνει γρήγορα η επιστροφή, είτε γίνεται στο αργό πέρασμα του χρόνου…Η Ήπειρος έχει αδειάσει σε μεγάλος μέρος εδώ και χρόνια από εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση. Αλλά παραμένει πάντα η ιερή εστία – με τις μικρές και μεγάλες πατρίδες της- και ένας παράδεισος με τη φύση, τις ιδιαίτερες κατασκευές με πέτρα και ξύλο, τα τοξωτά γεφύρια και τη λαϊκή της παράδοση. Οι μετανάστες της έχουν απλωθεί σε όλο τον κόσμο, Αυστραλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αφρική, Αμερική. Αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα, με τους περισσότερους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Δημιουργικές κοινότητες σε κάθε μέρος εγκατάστασης. Με προσφορά στα γράμματα, τον πολιτισμό, τις τέχνες, αλλά και μέσα από την επιχειρηματική τους προσπάθεια.
Η Θεσπρωτία υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων. Αναφέρεται σε κείμενα αρχαίων Ελλήνων και έχει συμμετοχή σε όλες τις προσπάθειες των Ελλήνων αλλά και στις κακές στιγμές τους όπως οι εμφύλιοι. Εμφύλιοι που δεν έπαψαν ποτέ στη ζωή των Ελλήνων. Η έκτασή της στην αρχαιότητα, κατά τους ιστορικούς ήταν απλωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου. Και σταδιακά μειώθηκε στα σημερινά της σύνορα….. Έχει θάλασσα στο μεγαλύτερο τμήμα της, με ιδιαίτερα μέρη τη Σαγιάδα, τα Σύβοτα, την Πέρδικα, την Πλαταριά, ποτάμια όπως ο Καλαμάς και ο Αχέροντας, που τη διασχίζουν, οροσειρές όπως του Τσαμαντά, της Μουργκάνας, του Σουλίου, της Παραμυθιάς, της Χιονίστρας, της Πάργας (στα όρια με Πρέβεζα) λίμνες όπως αυτή του Καλοδικίου στο Μαργαρίτι, αλλά και αρκετά πεδινά μέρη. Τα συνδυάζει όλα για αυτό έχει τουριστικό ενδιαφέρον για αυτούς που ψάχνουν περισσότερα πράγματα από το όλα βουνό ή όλα θάλασσα. Το ηρωικό Σούλι, είναι πόλος έλξης σκαρφαλωμένο εκεί ψηλά στα βράχια και τους αετούς. Η μονή Γηρομερίου επίσης

Ιερά Μονή Γηρομερίου Θεσπρωτίας

σκαρφαλωμένη στα όρη της Μουργκάνας. Αρχαίες πόλεις παντού. Το λιμάνι Ηγουμενίτσας παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα και ποιο σύγχρονα λιμάνια της χώρας που εξυπηρετεί ως δρόμος προϊόντων και ανθρώπων στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μεγάλη ανάπτυξη δεν έχει μέχρι σήμερα. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι όταν έρθει θα είναι η σωστή ανάπτυξη και χρήσιμη για τους περισσότερους, αν όχι για όλους. Νιώθω Θεσπρωτός και Ηπειρώτης σαν μια έννοια. Έτσι θέλω να είμαι πάντα.
Γιάννης Βέλλης
thesprotia@gmail.com

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Αφιέρωμα »Η Ιδιαίτερη Πατρίδα μου!» ΠΡΕΒΕΖΑ

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Φεβρουαρίου 28, 2012

Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ!                                                                             

Το ηρωϊκό Ζάλογγο

«Υπάρχει κάτι πλατύτερο από τη γη και αυτό είναι η θάλασσα.

Υπάρχει κάτι πλατύτερο από τη θάλασσα και αυτό είναι ο ουρανός.

Υπάρχει τέλος, κάτι πλατύτερο από τον ουρανό και αυτό είναι η καρδιά του ανθρώπου!»  (Β. Ουγκώ)

Πρέβεζα

 Είναι η πλατιά καρδιά της Ηπειρώτισσας και του Ηπειρώτη, που κλείνει βαθιά μέσα της το νόστο για την ιδιαίτερη πατρίδα, το μικρό χωριό του, τους συγγενείς και τους φίλους, τα ενθυμήματα και τις αναμνήσεις, τα ριζωμένα στην ψυχή του ήθη και έθιμα!

Είναι η καρδιά, που σπαρταράει από λαχτάρα και αγάπη, από προσμονή και εγκαρτέρηση για την στιγμή της επιστροφής στην ιδιαίτερη πατρίδα, για το σμίξιμο  με τις θύμισες και τα βιώματα, για το αντίκρισμα της λατρείας εκεί όπου  «όλοι μας γνωριζόμαστε απ’ανήλικα παιδιά με το μικρό του τ’ όνομα ένας τον άλλο κράζει, στα μυστικά μας δεν μπορεί να βάλουμε κλειδιά, ξέρει καθένας τ’αλλουνού τα μάτια να διαβάζει.» (Γ. Δροσίνης)

Ο νομός Πρεβέζης είναι ο τέταρτος νομός της Ηπείρου, με πρωτεύουσα την Πρέβεζα, παραθαλάσσιο θέρετρο, παραδοσιακή ανέμελα όμορφη και προσιτή, με στολίδι ξεχωριστό το Άκτιο, όπου το  31 μ.Χ., ο αιγυπτιακός στόλος με την Κλεοπάτρα και τον Αντώνιο γνώρισε τη συντριβή από τη Ρώμη.                                                                                                                                       

Νεκρομαντείο Αχέροντα

Κι από κοντά, στολίδι του Ιονίου πελάγους, η γοητευτική Πάργα, γνωστός   τουριστικός προορισμός για τους Έλληνες και πολλούς επισκέπτες από όλον τον κόσμο.

Και έπειτα η πεδιάδα Φαναρίου νωχελικά ξαπλωμένη στους πρόποδες των θρυλικών Σουλιώτικων βουνών, αφήνεται στην αγκαλιά του Ιονίου πελάγους, συντροφεύοντας τις πανέμορφες ακρογιαλιές της Αμμουδιάς, της Λούτσας και του Αλωνακιού.

Αχέροντας

Πεδιάδα Φαναρίου. Μια ομορφιά, μια ιστορία, μια αγάπη. Η πεδιάδα του Κοκκυτού, των δακρύων και των  στεναγμών, του σκοτεινού Αχέροντα με τον Κέρβερο για φύλακά του, η πεδιάδα δίαυλος του προπομπού των ψυχών Μένιππου με προορισμό τον Άδη.

Κι ακόμη η ερεβώβης πεδιάδα, μυστήρια και απρόσιτη , έχοντας το μέσον της το Νεκρομαντείο της Εφύρας, σημείο συνάντησης και επικοινωνίας  νεκρών και ζώντων.

ΠΑΠΠΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ  (ΝΑΝΤΙΑ)

Φωτογραφικό αρχείο:www.aetosblogspot.com, http://www.vlassopoulos.travel.gr, http://www.safem.gr,διαδύκτιο

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »

ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Posted by ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ " Ο ΠΥΡΡΟΣ '' στο Φεβρουαρίου 27, 2012

Γιάννενα

    Ήπειρος, η χώρα της ιστορίας και της μυθολογίας, των γεύσεων και των εδεσμάτων, της περηφάνιας και της φιλοξενίας. Ένας προορισμός που υπόσχεται θέαμα, χαλάρωση, έμπνευση και φυσικά επιστροφή  στις ρίζες και την παράδοση.

      Τοπία μαγευτικά που σε χορταίνουν εμπειρίες στα καταπράσινα δάση, τα απόκρημνα βουνά και τη φυσική ομορφιά. Οι επισκέπτες θα γοητευτούν απ΄ το γιοφύρι της Άρτας που στέργιωσε με τη θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα, απ΄ τα πέτρινα σοκάκια που θα συναντήσουν στα πασίγνωστα Ζαγοροχώρια, από τους φυσικούς καταρράκτες που σχηματίζουν τα ποτάμια και τα πλατάνια που ξεπροβάλλουν στις πλατείες των μικρών χωριών δίπλα στις πέτρινες βρύσες. Τους καλοκαιρινούς μήνες η Πάργα και τα Σύβοτα αποτελούν παραθαλάσσιους παραδείσους με το πάντρεμα του μπλε και του πράσινου.

Θεσπρωτία-Σύβοτα

Άρτα

    Θα έλεγε κανείς ότι αυτός ο τόπος είναι ευλογημένος. Η ιστορία του χάνεται στα βάθη των αιώνων και προκαλεί δέος σε όσους βρεθούν εκεί. Ποιος μπορεί να επισκεφτεί το Σούλι και να μην νιώσει περηφάνια και ανατριχίλα για τις Σουλιώτισες που προτίμησαν το γκρεμό του Ζαλόγγου απ΄ τη σκλαβιά. Το καικάκι που διασχίζει τη λίμνη που κατάπιε την Κυρά Φροσύνη ταλαντεύεται πάνω στα κύματα που δημιουργεί ο ¨θυμός¨ των πνιγμένων Ελλήνων. Πιο κει το νησάκι που τα στενά σοκάκια του οδηγούν στο σπίτι που άφησε την τελευταία του πνοή ο Αλή Πασάς. Νιώθει κανείς εκεί την παρουσία της Κυρά-Βασιλικής που στάθηκε βράχος για την πατρίδα. Στις δυτικές όχθες της λίμνης η πόλη των Ιωαννίνων στέκει γενναία και επιβλητική. Σε αυτή, εκτός από την έντονη και γεμάτη παλμό ζωή, μπορεί να βρει κανείς λαογραφικά μουσεία και φυσικά το ξακουστό Σπήλαιο των Ιωαννίνων με τους σταλαχτίτες και τους σταλαγμίτες. Στα νότια της πόλης, στην άκρη της λίμνης, στέκει το παλαιολιθικό μουσείο και το σπήλαιο της Καστρίτσας και λίγο έξω από το κέντρο το φαντασμαγορικό μουσείο κέρινων ομοιωμάτων  του Παύλου Βρέλλη. Οδεύοντας προς την Πρέβεζα σώζονται απομεινάρια από τη Νικόπολη που χτίστηκε το 31 π. Χ από τον Οκτάβιο Αύγουστο.

Πρέβεζα-Νικόπολις

  Βέβαια, δεν θα μπορούσε όποιος σκοπεύει να επισκεφτεί την Ήπειρο να παραλείψει τις μυρωδιές και τις γεύσεις που θα τον συνεπάρουν. Οι παραδοσιακές πίτες στα απόμερα χωριουδάκια και τα αγνά κρεατικά σκοπεύουν να εκπλήξουν ευχάριστα τον ουρανίσκο του. Στις όχθες του Αχελώου θα απολαύσει πέστροφες απ΄ ευθείας από τα υχθιοτροφεία και θα τις γευτεί βρέχοντας τα πόδια του στα δροσερά νερά. Τα γλυκά του κουταλιού, οι σπιτικές μαρμελάδες και το ζυμωτό ψωμί είναι μια καλή πρόταση για ένα υγιεινό πρωινό. Τέλος, ποιος δεν θα συνόδευε όλα αυτά τα εδέσματα με ένα ποτήρι τσίπουρο ή κρασί και τους ήχους της παραδοσιακής μουσικής. Εκεί η ψυχή ξεχειλίζει από τη μελωδία του κλαρίνου και αυτό την χορεύει στα χέρια του.

  Αναντίρρητα μια περιήγηση στις πόλεις και τα χωριά της Ηπείρου θα αποτελέσει αξέχαστη εμπειρία για τον καθένα. Η ζεστή φιλοξενία και τα χαμόγελα των χωρικών θα αγαλιάσουν την ψυχή και του πιο αγχωμένου και απαιτητικού ανθρώπου. Η Ήπειρος είναι έτοιμη να σας καλωσορίσει και να σας μαγνητίσει. Μια επίσκεψή σας δεν θα είναι αρκετή. Είναι σίγουρο πως όταν πάρετε το δρόμο της επιστροφής θα ανανεώσετε το ραντεβού σας για την επόμενη εξόρμηση.

Βικτωρία Λ. Λύρου -Φιλόλογος

πηγή φωτογραφίων : http://www.photoionnina.blogsspot.com,  http://www.trekearth.com, http://www.apeirosnews.gr,www.sardela.blogspot.com

Posted in ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ | Με ετικέτα: , , , , , , | 2 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: